علیرضا میرزایی
پاسخ
تنها عکسی که تا حالا دیدم و به موضوع ربط داره این هفته کاش داور زهرا درویشیان نبود
زهرا درویشیان
-نبود- رو چقدر دوست دارم. همیشه همه میگن اگه این بود چی میشد اگه اون بود چی..... -اگه نبود- رو بیشتر دوست دارم. اگه داور نبود. اگه زهرا دوریشیان نبود. اگه سکوت نبود.... آره اگه سکوت نبود.... همیشه به نبودن فکر کردن منجر میشه به بیشتر به بودن فکر کردن. ....
پریسا شادمان
پاسخ
سکوت سنگینی ست...
شادی آفرین آرش
پاسخ
وقتی پشت سر چیزی به جز سیاهی و وهم نیست و روبرو .... سکوت کنیم بهتر است ... بینظیر بود لذت بردم
صمد قربانزاده
پاسخ
سکوتی در خور ستایش و قابل احترام.....
نیما مقیمی
پاسخ
سکوت آنقدر بزرگ بود که او را بلعید ...
صابر وکیلی راد
پاسخ
به سایه خودش پشت میکرد و از او الهام میگرفت...
باهر خضری
پاسخ
برای دیده شدنش باید تا بیداری ِ سایه اش صبر می کرد و کرد.
احسان قنبریفرد
پاسخ
به دنبال سکوتی که می گردیم که به قول آن عزیز.. سرشار از ناگفته ها باشد.. تمام این دانه های درشت.. آواهای پراکنده و عجولی هستند که انسان انتزاعی قاب به صورتمان تف میکند.. مولف به دنبال یافتن مخاطب در همین حوالی است.. و می یابد سایه دیوار و صندلی و گلدان را.. همان است که باید باشد.. با تمام سکوت مرگ آورش.. تنها چند دقیقه کافی است به او زل بزنی ته بگوید.. همان چیزهایی را که تو دوست داری از او بشنوی.. چقدر اینها که من می شنوم.. چقدر اینه روح من.. چقدر انعکاس حرفهای من با خودم.. دانه درشت ایست و پراکنده و هولناک.. عجول.. گلدان هر روز ارام لبه پنجره امروز نعره میکشد.. بزرگ شده دیگر.. برای خودش.. آدمی شده.. گوینده ای..
علیرضا رویایی
پاسخ
گلدان هر روز ارام لبه پنجره امروز نعره میکشد.. بزرگ شده دیگر.. برای خودش.. آدمی شده.. گوینده ای..
زهرا درویشیان
پاسخ
ممنون از نظرات و وقت دوستان.... عکسای همه خوبه و واقعا انتخاب سخته.... perfect job everybody :)
رامین صفاری
پاسخ
سلام تشویش است نه سکوت
بدون عنوان