انگار لطف بزرگی کرده است... می تونم سر مو لای دستام نگه دارم و با این یه جمله ساعتی سکوت کنم. ساعتی که با هیچ چیز نمی توان آرامش کرد.... آه چه سکوت زنانه ای رو به تصویر کشیدی نیما....
با تمام سیاهی کار نور اریبی که بر صحنه تابیده برایم یاد آور شروع روز است ( و روشنی) الیته ایده سکوت را بیشتر در فضای کار حس می کنم در کل تاکید زیبایی داشته اید
.
.
●●● چتری از مهربانی یکتا برسرشما ●●●