جای خالی پدربزرگ

لطفا لاگین کنید

نیما حاجی رسولیها ۱۳۹۰/۰۹/۲۳ ۲۳:۲۵:۳۸

پاسخ

خوب که به عکس گوش کردم صدای بچه ای می اومد که صدا می زد پدر بزرگ، پدر بزرگ ... اما پدر بزرگ سالها پیش مرده بود.

مجتبی نجفی ثانی ۱۳۹۰/۰۹/۲۴ ۱۹:۲۸:۰۲

آرام و بی صدا رفت....
وقتی که هنوز نیازمند نوازش دستان مهربانش بودم....
و چه بی صدا شد خانه ای که همیشه فریاد داشت...
مرسی نیما

سعید عامری ۱۳۹۰/۰۹/۲۴ ۱۴:۲۶:۰۵

پاسخ

چه خوب که این نور می تواند در عکس برشی تازه را در ذهن آماده نگرش تازه کند. رنگ و قاب بندی مناسبی شکل گرفته و البته ادیتی که هنوز جای کار دارد.

مجتبی نجفی ثانی ۱۳۹۰/۰۹/۲۴ ۱۹:۳۱:۱۴

متشکرم آقای عامری عزیز...
سعی کردم هیچگونه ادیتی روی عکس انجام ندهم تا احساسی که این عکس به من می دهد را از بین نبرم...

نیما حاجی رسولیها ۱۳۹۰/۰۹/۲۸ ۲۳:۲۶:۳۰

به نظر من اگه خطای اپتیکی اصلاح می شد یک ثبت کم نظیر می شد که با کمترین المان ها به یک مفهوم قوی می رسید و بازی نور ها و فرم ها بدون هیچ مزاحمی ذهن رو برای زمانی مشغول به خودش می کرد.
البته منظورم نیست که الان ثبت خوبی نیست بلکه بر عکس به همین صورت هم عکس خیلی قوی و خوبیه :) موفق باشی ;)