یک داستان نامطبوع

لطفا لاگین کنید

ابراهیم روحی ۱۳۹۱/۰۷/۰۶ ۱۴:۴۵:۲۵

پاسخ

درختها را نگاه می کنم و می گویم اینجا زندگی جاریست، به پرده پنجره ها نگاه می کنم و می گویم اینجا زندگی وجود دارد ولی چشمم مدام دنبال موجودی زنده است و نمی یابد و این من را بیشتر به چالش می کشد... ولی این تنالیته خاکستری و این تکسچر دست کم بوی پیری می دهد پس مرگ نزدیک است!
بسیار زیباست

مهران فرید ۱۳۹۱/۰۷/۰۶ ۱۶:۰۱:۱۹

ممنونم جناب روحی.لطف دارید

جواد شیدا ۱۳۹۱/۰۷/۰۶ ۱۷:۱۸:۲۲

پاسخ

تکرار یک داستان نامطبوع...

مهران فرید ۱۳۹۱/۰۷/۰۷ ۱۳:۰۴:۳۴

این تکرار بی تردید جزئی از زندگی شده.شاید خیلی نا محسوس باشه حتی در بعضی موارد.
ممنون آقای شیدا.

شادی آفرین آرش ۱۳۹۱/۰۷/۰۷ ۱۳:۲۸:۳۲

پاسخ

حس نمی کنم این درختها از این دیوار جدا باشند. انگار شره هایی هستند وارونه بر این طرح شره هایی که به ناچار نام درخت و زندگی را یدک می کشند/ عناصری هستند که با جسارت چشم در چشم مخاطب می دوزند و می گویند: نیست. نخیر نیسن / هیچ زندگی ای نیست و ما درخت نیستیم ... ما سبز نیستیم ... از نظر من ثبت بسیار غنی ایست.

مهران فرید ۱۳۹۱/۰۷/۰۷ ۱۴:۴۷:۰۹

بدون شک از نظر من کسانی که اهمیت نمیدن برای رفتن طبیعت.هیچ فرقی نمی کنه که طبیعت رو چه رنگی یا... می بینن!
ممنون خانم آفرین آرش از نظر بــِ جاتون.

مبینا بینا ۱۳۹۱/۰۷/۰۸ ۰۷:۱۶:۴۷

پاسخ

جایی باید دنبال خودمان بگردیم که هیچ نیست.

مهران فرید ۱۳۹۱/۰۷/۰۸ ۱۴:۴۷:۱۰

جز ردپائی از خودمان.
مرسی خانم بینا.

ریحانه حسنی ۱۳۹۲/۰۱/۱۱ ۰۹:۱۲:۳۵

پاسخ

ثبت زیباییست. حسی سرد همراه با یاس عمیق.پنجره هایی که هرکدام نمادی از انسانها هستند پرده هایی که شاید هرکدام وجود انسانی باشند که زیسته اند یا در جریانند.گرچه درخت نمادی از زندگیست اما در ورای خود حس تغلیق و سکون را به ساختمان می دهند. بخاطر ثبت زیبایتان سپاسگزارم