این لبخندها که مانده ست ...

سلام
چهره هائی بی نهایت صمیمی در مستندی جذاب ...
عکس بطور غیر مستقیم به زندگی ایرانی و چند و چون آن اشاره دارد .
استفاده از سنگ خام و کاه گل بعنوان مصالح خانه .
بوم غلتان ( بعنوان نشیمن زیر مرد ) که سالهاست در روستاهای پیشرفته تر به علت استفاده از آسفالت و ایزوگام بجای کاه گل ، جایگاه خود را از دست داده ...
حضور تسبیح در دست مرد و دامن گلدار آن بانو با آن رنگ زیبا...

قرار گیری مرد در ترازی بالاتر از زن که ( این چیدمان ناخودآگاه ) حکایت از جایگاه مرد و زن در جامعه سنتی ایرانی دارد .
و نیز قرار گیری این دو بزرگوار در دو طرف درب ورودی خانه و لبخند روی چهره آنها حاکی از مهمان نوازی و گشاده روئی آنهاست .
موقعیتهاو جایگاههائی که در جوامع شهری نسبت به جوامع روستائی با سرعت بیشتری در حال تغییرند .

چیزهائی در عکس وجود دارند که هر روز نایاب تر میشوند ...
مهمتر از همه ، آن چهره های گشاده و آن لبخند ها ...
شاد باشید

عکس بسیار خوبیست ، کادربندی مناسب، در با چارچوبی استوار و محکم نشان از پایداری زندگی خانوادگی این زوج را دارد ، لبخندی که روی چهره هاست بسیار صادقانه و بی ریاست و نشانی از آزادگی آنها از تعلقات زندگی امروز دارد که باعث بروز مسایل زیادی در میان زوجهای جوان شده ، به هر حال عکس قابل تقدیر هست.

یک کادربندی خوب برای تصویرگری نمایی از گوشه ایران ما و اقوام ان .....کادری که بخوبی تصویر صمیمی و ساده یک خانواده را به ثبت رسانیده

ثبت زیباییست