آوار

.
آب در میانه قرار گرفته ست،
یکسو تخریب و فرسایش (پایین)
و سویی دیگر زندگی و رویش (بالا).
هر دوی اینها حاصل تاثیر (مفید و مخرب) آب هستند. این در حقیقت سطحِ و قسمتِ ساده ی این اثرست؛ در عمق می رسیم به چه چیز؟!
آب؛ فرسایش؛ رویش؛ دیوار؛ همگی نشانه اند و قابلِ تعمیم دهی. تعمیم دهی به اتفاقات و حوادثِ در حالِ جریان و یا از جریان گذشته؛ تعمیم به خاصیتِ متضاد چیزها و سیری فلسفی در ^92^^34^انتخابِ چگونگی ِ بودن در این جهان^92^^34^
{دیوار: جهان ست؛ آب : انسان؛ رویش: انتخابِ روشِ صحیحِ بودن (راه)؛ فرسایش: انتخابِ روش ناصحیحِ بودن (بیراه)؛} {اینکه بودن؛ زندگی کردن؛ جریان داشتن؛ به خودی خود مهم ست؛ اما چگونه بودن؛ چگونه زندگی کردن؛ و چگونه جریان داشتن؛ اهمیتِ ویژه تری دارد و شالوده و بنیانی ست؛ که جز از کنکاشِ خویشتنِ خویش، به هیچ روی؛ امکانپذیر نخواهد بود.

^92^^34^هر فردی که بداند چگونه بخواند، قدرت دارد که خود را بزرگتر جلوه دهد، راه‌های وجود خود را بیشتر کند، زندگی خود را تکمیل‌تر، مهم‌تر و جالب‌تر سازد | آلدوس هاکسلی ^92^^34^

سلام و ادب
از حضور گرامی، نظر و بیان شما سر کار خانم آرش گرامی به عنوان اعضاء و از دوستان درون اندیش این مجموعه ، به جهت نگاه و بررسی محتوایی نه به سبک دوستان منتقد و به اصطلاح رواج یافته فیلسوف و عالم در عکاسی ! بلکه به سبک صحیح درک انسانی از مفاهیم عکس و مولفه های شاید به قولی ساده و بدون حرف و حدیث، بسیار سپاس گزارم، کاش دوستان کمی به جای خواندن معانی و اصطلاحات هنری و تجربه مطالعه و روخوانی مکاتب و ... الخ ، عکس می دیدند و هر چند غلط آن را می نگاشتند...
روزگاریست که باید در انتظار یک غریبه ی غیر هم وطن باشیم تا با نظاره ای بیرون از گودی که در آن هستیم ما را دریابد.
ما چشم در راه حقیقتی هستیم که خود از آن بهره مندیم اما گویی غریبه ها بهتر آن را نجوا می کنند.
آری ... سالها دل طلب ... این واقعیت دارد.
سپاس و تکریم این حضور را