بدون عنوان

لطفا لاگین کنید

امیر حسینی ۱۳۹۲/۰۵/۱۲ ۰۲:۱۱:۰۶

پاسخ

ثبت بسیار زیباییست
حس سرد عدم حضور بشر و متروکه بودن فضا محسوس است.

شادی آفرین آرش ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۰۰:۵۹:۲۹

ممنونم. جناب حسینی.

محمد قدرتی وایقان ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۰۰:۰۷:۱۱

پاسخ

فضای غریبیست
چیزی نمیتوانی بگوئی ...
چشم هم نمیتوانی برداری ...
آیا من در آنجا بوده ام ؟
شاید هم در خلسه عکس گم شده ام...

ممنون

شادی آفرین آرش ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۰۰:۵۹:۵۹

از لطفِ شما سپاسگزارم :)

سعید عامری ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۱۲:۳۰:۲۳

پاسخ

شاعرانه های یک مینیمالیست کار هر چقدر در تلاش برای شدت خطوط باشد باز انگار یک رمان است. این اثر در کنار دیگر آثار راه یافته به گالری تفاوت های بارزی در نوع نگاه ، درک از زاویه و باز همان ایهام لذت بخش در کارهای راه یافته با موضوع زاویه است. افتادن یک چهار پایه چوبی که حسی از تنهایی و خستگی را در کنار درختچه ای خشک ایستاده در بین قطر سیاهی و سفیدی است که می تواند ذهن بیننده را درگیر خود کند. باید قبول کرد دیدن این مثلت ها خود زوایای پر از ایهام و نگاه شاعرانه ای است که می تواند با تفاسیر ریز و درشتی همراه باشد. این عکس برای من شبیه رنگ سیاه و سفیدی است که آبی نفتی تصویر می شود.

شادی آفرین آرش ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۲۰:۵۱:۳۹

ممنونم جنابِ عامری بزرگوار.

ابراهیم روحی ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۱۷:۳۸:۱۹

پاسخ

شروع زاویه از نقطه ای ست که خط می شکند و به سویی تمایل پیدا می کند و یا در مقابل آن قرار می گیرد... و در کار شما با پارادوکسی از سفید و سیاه - بودن و رفتن - و رفتنی که با جا ماندن، همراه شده... ماندن خاطراتی از جنس شعر مشاهده می کنیم...

شادی آفرین آرش ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۲۰:۵۲:۱۰

سپاسگزارم جنابِ روحی

سید امید علوی ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۱۷:۵۶:۰۵

پاسخ

درود بر شما
ثبتی فوق العاده که همچون همیشه مهر شما روی آن خورده است

شادی آفرین آرش ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۲۰:۵۲:۲۹

درود بر شما و سپاس از حضور و لطفتان.

حسین اسماعیلی ۱۳۹۲/۰۵/۱۳ ۲۳:۳۰:۰۲

پاسخ

از تهی سرشار...

محمد جواد شفیعیان ۱۳۹۲/۰۵/۱۴ ۰۰:۲۰:۱۵

پاسخ

قابی که در آن تضادگرفته از کنتراست تانسبت و جایگاه المانهااز پررنگ نمایی سیاهی تا پرورش نیستی و نابودی پیوسته در ذهن مخاطب برای القای مفهوم مورد نظر قدم بر می دارند
.
.
چتری از مهربانی یکتا بر سر شما..