عکس علاوه بر زیبائی و ترکیبی چشم نواز،دارای بار معنایی و کانسپت عمیقی میباشد:تندیسِ انسانی که فقط سرش به انسان می ماندو درون پیکرِ سنگی/فلزی اش کادری قفسه مانندست(که میتواند استعاره از قلب وی باشد)دارای پرنده هایی (که میتواند استعاره از آمال و آرزوهای وی باشد)که گویی آرزومندانه در حسرت پرواز سنگ شده اند با گردنی کشیده،سری رو به بالا ونگاهی که با هوشمندی عکاس در ایجاد ثبت،حسرت زده به پرواز پرندگان در آسمانِ آبیِ یکدست و صاف می نگرند.
نگاه انسان نیز به همان سوست.
زاویه مناسب و کادر بندی خوب در رسانندگی مفهوم نقش بسزایی داشته.
از دیدن این عکس بسیار لذت بردم جناب قدرتی..ممنون
پ.ن:معتقدم این تندیس زیبا(با احترام به صاحب اثر) پرواز پرندگان بر فراز خود را کم داشت که با این ثبت تکمیل و یا ارتقاء یافته است.
پیروز باشید
نگاه انسان نیز به همان سوست.
زاویه مناسب و کادر بندی خوب در رسانندگی مفهوم نقش بسزایی داشته.
از دیدن این عکس بسیار لذت بردم جناب قدرتی..ممنون
پ.ن:معتقدم این تندیس زیبا(با احترام به صاحب اثر) پرواز پرندگان بر فراز خود را کم داشت که با این ثبت تکمیل و یا ارتقاء یافته است.
همچنین از وقتی که صرف کردید متشکرم جناب احمدزاده.
شاد باشید