سیصد سال. {و اندوهی را که احاطه اش کرده توصیف می کند ، دلش می خواهد این اندوه را در دست هایش بگیرد، به جایی دوردست ببرد و با آن خانه ای بسازد ، می خواهد خود را سیصد سال در آن حبس کند و سیصد سال در به روی هیچ کس نگشاید : به نقل از اسکاتسل}

ترکیب وهم الود اثر ... طاقچه . مثل اینکه چیزی نه کسی جا مانده .قاب رو که قدرت رنگهای زرد و سبز رو مشود حس کرد دوست دارم .

کار زیباییه / ادیت خوبی هم داره .
اما عکسهای تخت و بدون پرسپکتیو کمی زیاد باب شده کاش کمی متفاوت کار میکرد

ثبت زیبا و خلاقانه ایست. تبریک

دکوری کوچک در مرکزیترین قسمت عکس و یک روسریِ روی آن و همخوانی فرمِ قرار گرفتن روسری با فرم دکور که روسری را هم جزئی از دکور به میان آورده است.
اما آیا این همه ی ماجراست؟یک روسری روی یک دکور در مرکز یک قاب ساده مبین گذشته است؟
اشاره می کنم به تکسچری که در بر گیرنده ی روسری و دکوراست که خط و نشان ها و تم رنگیِ آن که پررنگ ترین تداعی اش گذشته است.این دیوار بیشتر از هرچیز گذر زمانها و انسانها و طی شدن روزگاران را در بر دارد که یک ترکیب بندی فوق العاده را با روسری و دکور کوچک بوجود آورده است اما مهمتر از همه ی اینها خلاقیت عکاس در استفاده از عنوان اثر به مثابه یک المان پرمفهوم در خلق این اثر است.معتقدم(نظرشخصی) مدیوم عکاسی بسیار نزدیک به سینماست و هنر سینما نه یک هنر که حاصل دیالکتیک تمامی هنرهاست و سینماگرانی که به سایر هنرها اشراف دارند از موفق ترینهایند و به همان نسبت در عکاسی نیز می تواند چنین باشد چرا که عکس نیز خلق می شود،چیدمان می شود یا به معنای واقعی کلمه کارگردانی می شود.
ترکیب بندی این عکس با متنی زیبا و گیرا از اسکاتسلِ شاعر که به صورت استیتمنتِ اثر بیان شده در عین سادگی کششی عمیق و درونمایه ای پیچیده را به تصویر کشیده است.
سپاس از ارائه ی این سادگی و پیچیدگیهای درون گرایانه ی زیبا

عکس در عین سادگی ،زیبا و تاثیرگذار است