بدون عنوان

آفرین به شما برای این برداشت متفاوت...

مسلما بار احساسی و نوستالژ این عکس بر می گردد به پرده؛ احاطه شدگی اش در یک قاب و محصور شدگی اش به واسطه ی قابهای تیره و پر کنتراست دیگر؛ خودِ نقش و نقوشِ پرده نوستالژیست و مخاطب را را به گذشته پرت می کند؛ محصور شدن اش با این مولفه ها نیز نوعی از دست رفتگی را القا می کند؛ مثلا از دست زفتگی ی یک زندگی (به واسطه ی مرگ؛ یا هر آنچه که ناخوشایند و رگه های ذهن را تیره و کدر می کند). عکس خوبیست در این موضوع، که حرف اش را درونی و غیر مستقیم و به واسطه ی نشانه ها با مخاطب بیان می کند. سپاس.