باز من ماندم و خلوتی سرد

بشخصه دوست میداشتم کمی در ادیت عکس و خصوصا نقاط تاریک وسواس بیشتری به خرج میدادید اما در کل ثبت زیباییست. ممنونم

کنتراستِ بالا و رنگِ غالب سیاهی در عکس،بارِ نوعی خلاء و فقدان را بر دوش می کشد
یادم می آید نوشته ای از کریستین بوبن در کتابِ فراتر از بودن اَش:
^34^به زودی تقویم ها تغییر خواهند کرد و دروازه های سال 1995 به رویت بسته خواهند شد ؛ ولی این ابدا مهم نیست ، زیرا من هرگز در زمان زندگی نکرده ام و به نظر من هیچ کس ، هیچگاه اینگونه زندگی نکرده است ؛ در خلاء و فقدان چرا ولی در زمان نه ...
ما در خلاء ای زندگی می کنیم که با رخدادی آغاز شده است و ما فقط از رخدادی به رخداد دیگر می رسیم ؛ و بین این دو رخداد که ممکن است سال ها میان شان فاصله باشد ، خلاء وجود دارد :
گاهی اوقات روشنایی زیبایی یک چهره یا یک کلام ، ما را تحت تاثیر قرار می دهد . من چهره ها را بی نهایت دوست دارم و حرفه ی اصلی ام ، تماشای چهره هاست و این تماشا کردن یعنی در حاشیه بودن واز بیرون دیدن ... ^34^

و به نظراَم این عکس حاوی ^34^فقدان^34^ ست؛ همه چیز عزادارست در این عکس؛ حتی خودِ قابِ عکسِ به جا مانده، همه چیز رها شده ست، حال این ^34^فقدان^34^ با مولفه ها و نشانه های در صحنه می تواند به نوعی بیانگر^34^ رهاکردن؛ رفتن، و وانهادنِ دیگری^34^ نیز باشد، نه صرفا مرگ، اما فقدان ست... کلامِ شیرین کریستین بوبن را زیباترین وصف برای این عکسِ عمیق می دانم.