زهرا درویشیان
پاسخ
عجب نگاهی داره. و دستاش که یکیش نیست. ترسیده.... کودک بودن ترسیدن هم داره. موهاش با بی حوصلگی زده شده و گردنبدنش از هم اکنون جنسیتشو تایین می کنه. ما در ملغمه ذهنی والدینمان رشد کردیم.
هادی دهقان پور
پاسخ
سوای حضور قوی کودک و عدم توجهش به عکاس، چه کنترل نور شایستهای اعمال شده.
امین خسروشاهی
پاسخ
یادش بخیر.این عکس را بار اول تو عکاسی دیدم.اقا همه کف کرده بودن :) ان تونل نور - این بک تیره - این نگاه - انگار که عکاس انجا نامرئی بوده.همه چیز خوب است.خیلی خوب
رضا وهمی
پاسخ
در آغاز راهی دراز اما از همین حالا نگران چشمها مظطرب و ذهن پریشان آن نور دعوت میکند و میخواند
صفا پیرشیری
پاسخ
ثبت زیباییست تبریک ولی بیشترین چیزی که حس سوژه را دنبال میکند نگاه مضطربانه و دست چپ خجالت زده اینها نمادی از سردرگمی میباشد. و تنها نکاتی که به موضوع عکس (زندگی) کمک کرده گردن بند و راهرو و صد البته نور آور شده در آخر راهرو میباشد.
رامین صفاری
پاسخ
سلام. مرسی. این عکس منو یاد یکی از کارهای جیمز نچوی می اندازد .اما با کمی تفاوت در ضاویه و فاصله. موفق باشید.
بدون عنوان