بدون عنوان

لطفا لاگین کنید

شهرام نجفی ۱۳۹۳/۱۱/۰۷ ۱۰:۰۶:۱۲

پاسخ

احساس میکنم خودم روی اون صندلی نشسته بودم و با کلافگی همه ی برگه ها رو به هوا پخش کردم و با عصبانیت جلسه رو ترک کردم ! خیلی جالبه

حسین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۷ ۱۲:۲۶:۵۹

پاسخ

سپاسگزارم شهرام جان ...

عمران اشرلو ۱۳۹۳/۱۱/۰۷ ۱۳:۴۰:۳۳

پاسخ

هیچ وشاید هیچ نوشته ای برپراکندگی فلسفی این ثبت .
زیباوپراز حس .با آرزوی بهترینها

حسین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۷ ۱۴:۳۲:۴۴

ممنونم از شما جناب آقای اشرلو بزرگوار ...

افشین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۰۱:۰۱:۰۰

پاسخ

نگاه و حستون خیلی قویه.موفق باشید آقای نظری

حسین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۱۱:۵۸:۰۴

ممنون افشین جان ...

سمیه رضی ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۰۷:۳۷:۳۵

پاسخ

عکس عجیبیه...ایده و اجرا تاثیرگذاره....یه جور حس تشویش و اضطراب رو منتقل می کنه....ممنون و موفق باشید

حسین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۱۱:۵۹:۰۰

ممنون خانوم رضی

معصومه معینی فر ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۱۳:۱۵:۲۸

پاسخ

درود جناب نظری واقعا عالیست...من از دیدن این عکس حس دانشجویی بهم دست میده که با وجود تلاشی که داشته به نتیجه ای که باید نرسیده و با یاس ،نا امیدی و عصبانیت جلسه رو ترک کرده.واقعا اثر پر حسی هست...

حسین نظری ۱۳۹۳/۱۱/۰۸ ۱۳:۱۸:۵۰

ممنون . خوشحالم از اینکه با کار ارتباط برقرار کردید ... موفق باشید دوست من