68%
امتیاز
۱۳۹۳/۱۲/۰۶
بازدید : 3 نظرات : 6
https://1pix.ir/i/afaj
۱۳۹۳/۱۲/۰۶
بازدید : 3 نظرات : 6
برهوتی از نیستی که هر دو مورد و سوژه ای که به ظاهر و در باطن البته باید بودن و زندگی رو ترسیم کنند،هر دو گویی فقط ظاهر بیرونیشون باقی مونده از بودنشون!
انسانی که گویی مسخ شده و درختی که خشکیده!
بسیار زیباست،هرچند ترجیح میدادم کمی در سایز سوژه ها تجدید نظری داشته باشین در خلوت خودتون،کمی بزرگتر! چون حس و بافت کار انقده محکم هست که خللی ایجاد نشه . ممنون
دقیقا منظورم از این کار نیستی در عین هستی بود.
به فرمایش شما انسانی که گویی مسخ شده و درختی که خشکیده.
باز هم ممنونم
ازیک لبخند
شروع شد...
اندوه شاعری
که برف را
دوست داشت
سپید
می نوشت
و عاقبت
سیاه بخت شد...
ممنونم