Un Title

حس غریبی داره این کار... آفرین

زیباست جناب عامری و پر از حس ...

درود. عکس ترکیب بندی شلخته و بی انظباطی دارد. مجموعه ی اتفاقات بصری قاب فاقد انسجام هستند که این در عکاسی مستند ( نه در این اثر) - که معمولا عناصر کارگردانی نمیشود- قابل اغماض است. ریتم کمصدای خطوط پله ها در پس زمینه با بقیه عناصر ساکن و ساکت متناقض است و بر حجم شلختگی یاد شده افزوده است. ویرایش کالراسپلش نیست اما تنها رنگ آبی لباس زن به چشم می آید. .... همه ی آنچه برشمردم اگر چه به ظاهر معایب کار است اما بواقع همه امتیاز های مثبت اثر بالاست. اگر عکس را به سنگ محک گفتار ^34^ماتیس^34^ بیازماییم نمونه ی کاملی ست. (یک تصویر موفق آن است که وقتی با آن مواجه می شوید قبل از آنکه متوجه مضمون آن بشوید همه بار عاطفی اش را به شما منتقل کند). تنها چیزی که من نمیپذیرم قرار دادن اثر در حوزه ی مستند است

عکس بسیار خوب و پر احساسیست . سوژه خوب شما به لحاظ شخصیت گویی همان گونه که وارد قسمت نورانی تصویر می شود ناگهان متوجه عکاس می شود ولی با این همه آنقدر کاراکتر خوبیست برای عکاسی، که با تمام احساس و التماسش با دوربین مواجه می شود. حس التماس و خواهش و نیازی که از قبل با خود داشت را همچنان با خود دارد. آنقدر در آن نیاز غرق است که با مواجه شدن با دوربین نیز از آن رهایی نمی یابد. و شما نیز به موقع آن را ثبت نمودید. در لحظه ای قطعی.
تبریک

مادر در مقابل دوربین ابتدا خود را گم می کنیم و تمام ژست هایمان از یاد میرود و پدیده ایی هستیم گنگ ... تا اینکه اسیر دوربین میشویم و بعد از تکرا ر.ژست خود را می یابیم و از ان به بعد راحتتر با ژست گرفتن کنار می اییم ... مابعضی عکس ها رو دوست نداریم چون فکر می کنیم شبیه ما نیستند و نگاهیی متفاوت دارند با ژست برای غریبه ها جذابیم اما اطرافیانمان ان لحظه ایی را دوست دارند که ما ژستی نگرفته اییم و درست جویای همان لحظه در ما هستند این لحظه لحظه هایی نیست که ما حواسمان نبوده و از ما عکس گرفتند این لحظه ها لحظه هایی هستنند که ما می خواستیم ژست بگیرییم و نتوانسته اییم
فرانتس خطاب به یوهانا : اتفاق خواست که شما زیبا باشید اما فقط یک لحظه حالا دیگر اثرش تمام شده است

نوشته: ستاره حیدری