زندگی

سرشار از نشانه های نیستن و فقدان... آنچه در جای جای عکس نمود پیدا کرده ست، چه در نوع معماری، چه در روی نشانه هایی بر دیوار، تاقچه، عکسها و رنگ... چیدمان یا گزینش این ساختار، همنشینی عناصری را در کنار هم فراهم آورده که با نوستالژیکی دوست داشتنی روایتی در ستایش فقدان را به تصویر می کشد و به قول کریستین بوبن: تکیدن در تبعیدگاه یا امتداد مبهم فقدان...