شهر من بخند

آرش میرزایی قاضی ۱۳۹۴/۰۴/۱۷ ۱۴:۰۴:۱۱

پاسخ

لبخندی که دیده نمی شود...و آن ظرافت زنانه ی خفته، آن پارچه ی ترمه و شوقی که در درون مانده است .در پهنای این شهر، قاب تعادل گون جالبی بسته اید.