سخاوت

چه عکسِ ‌ صمیمی و گویایی.
نادر نادر پور شعر زیبایی دارد البته در ارتباط با انگور، اما قابل تعمیم ست:
چه می گوئید؟/ کجا شهد است این آبی که در هر دانه ی شیرین انگور است؟
کجا شهد است؟ این اشک است/اشک باغبان پیر رنجور است
که شبها راه پیموده/همه شب تا سحر بیدار بوده/تاکها را آب داده
پشت را چون چفته های مو دوتا کرده/دل هر دانه را از اشک چشمان نور بخشیده/تن هر خوشه را با خون دل شاداب پرورده.
چه می گوئید؟/کجا شهد است این آبی که در هر دانه ی شیرین
انگور است؟/کجا شهد است؟ این خون است
خون باغبان پیر رنجور است
چنین آسان مگیریدش!/چنین آسان منوشیدش!
...
ابهام در چهره و حضور گلهای سفید پرده در القای معصومیت کودکانه‌‌ی او، و تعارف بی ریا و دستهای زحمتکش اش معنای قابل اعتنایی را در همنشنی گردو و پوسته اش القا می کند، پوسته سفت و سخت گردو، در نهاد خود میوه ای مفید را پرورش می دهد و دستان زمخت و زحمتکش این کودک و لطافت بی ریای او ، به دور از این معنا نیست.