بدون عنوان

تجرد، وارستگی، عدم تعلق و فضای خالی از سکنه، در بستری خاکستری رنگ و صندلی زرد رنگ، که منجر به ایجاد خلوصی معنادار شده است و در نهایت صدای سکوتی شنیده می شود که تامل برانگیز است... این همنشینی به دلیل خاصیت موجود در رنگ خاکستری (که تمایل به رنگین تر نشان دادن رنگ های کنار خود دارد) کمک شایانی به تاکید بیشتر رنگ زرد در مرکز کادر کرده است. انگار این تاکید (با توجه به تاثیرات روان شناسانه رنگ زرد) بیشتر بوی یک هشدار می دهد؛ یک احتیاط که امروز دریا طوفانی ست...
پ.ن: انگار این جا کسی برای همیشه رفته است...