در حصار ساختمان

عکس گویی حاوی پیام ذهنی و شخصی بین انسان و محل و مکانی ست که در آن زندگی می کند و شاید زندگی می کرده است.هویت، مکان همیشه با هویت انسان گره خورده است و به واقع این انسان است که با نشست و برخاست خود، کنش و وکنش خود و در یک کلمه ^34^بودن^34^ خویش به آن معنا بخشیده است و تکنیک (دابل اکسپوژر مانند) به خوبی به کمک القای معنای نهفته در آن در آمده است.
در همین راستا استناد می کنم به سخنی از وینستون چرچیل که می گوید ^34^ ما خانه ها را می سازیم و خانه ها نیز ما را.^34^
(شاید به نظر می رسد در جهت وحدت بهتر تصویر، کادر و ترکیب بندی با دقت بیشتری صورت می گرفت)
موفق باشید.

ممنون از توجه تون

نمی شود از زنِِ اندرون شهر گذشت یا نمی توان از شهرِ اندرونِ زن گذر کرد...
بیشتر با قسمت دوم تعبیر خودم ارتباط برقرار می کنم. شهری سرد با پنجره هایی خالی و در عمق سیاه! و نشانه اندکی امید، دنیای قابل اعتنایی ست.