منصور رضائی

درود دوستان ارجمند:- اولین باری که دوربین عکاسی دیدم سال 1356 بود. یکی از همسایگان دوربینی خریده بود که از بچه ها عکاسی میکرد و در لحظه چاپ و تحویل می داد.- اولین باری که دوربین خریدم سال 1364 در منطقه عملیاتی دربندی خان عراق بودم که وقتی آمدم مرخصی دوربین کتابی 110 خریدم و بردم جبهه. یه مدت بعد دوربین یاشیکا 35، میلی متری را خریدم که فیلم را به صورت اتومات جلو می کشید. نهایتا در زمان آنالوگ و عکاسی در جبهه جنگ دوربین زنیت 122 رو خریدم. آن دوره اطلاعات کمی در مورد عکاسی داشتم و به همین جهت خیلی از عکسهایی که در لحظات حساس ثبت شده بود می سوختند.- عکاسی را به صورت جدی سال 1388 با خرید دوربین دیجیتال کاسیو پنج مگاپیکسلی آغاز کرده، بعد از مدت کوتاهی سونی hx1 و... رو خریدم و با جدیت شروع به آموختن تئوری و عملی عکاسی به صورت خودآموز کردم.- ابتدای راه در ژانرهای مختلف عکاسی می کردم و سعی در کسب تجربه داشتم. نهایتا بین ژانرهای مختلفی که کار می کردم، ژانر پرتره و عکاسی خیابانی و مستند اجتماعی را به صورت تخصصی انتخاب و ادامه دادم. - در چند نمایشگاه دسته جمعی در همدان و... شرکت داشته ام. - دارای چندین اثر پذیرفته شده در جشنواره بین المللی خیام در سالهای 2016 و 2018 هستم. (البته هیچ علاقه و اعتقادی به جشنواره و مسابقات عکاسی ندارم. ?). هم اکنون به عنوان عضو کمترین در خدمت دوستان همراه و جامعه هنر فاخر عکاسی هستم و همچنان در حال آموختن و تلمذ می باشم.-به نظر حقیر علم عکاسی اقیانوسی بیکران است که هر کس اندازه ی تلاش و استعدادش از آن بهره می برد. پس در هر سطحی که قرار داریم نباید مغرور شویم و باید همچنان دنبال آموختن بیشتر باشیم.