شیرین عابدینی راد

به سال ۱۹۸۶ در تبریز متولد شدم. فعالیت هنری ام از سال ۲۰۰۲ با نقاشی شروع شد. پس از گذراندن دوره کاردانی گرافیک، مشغول به تحصیل در رشتهی طراحی لباس در تهران شدم. در حین تحصیل تحقیقات خود را در زمینه هنرهای مفهومی و ارتباطش با طراحی لباس آغاز کردم. در سال ۲۰۱۰ به عنوان عضوی از کمپین با فابریکا (مرکز تحقیقاتی بنتون) در ایتالیا همکاری کردم. این همکاری باعث آشنایی نزدیکتر من با هنرهای مفهومی و عکاسی شد. در همین دوران پرفورمنسهای خیابانی خود را در تهران، هندوستان، ترکیه و اسپانیا آغاز کردم. در این پرفورمنسها تمرکزم روی مسائلی چون هویت و ارتباط جمعی، اختلالات روانشناختی و جنسیت بود. از سال ۲۰۱۲ با مدیای ویدیوآرت روی تصویر خود، هویت، تکرار و انعکاس تصاویر متمرکز شدم. در ویدیوها و پرفورمنس های این دوران طراحی لباس صحنه را نیز به شخصه بر عهده داشتم. پس از ساخت مجموعه ویدیوآرت خود به نام سیروکو نگاهم بیشتر به سوی چیدمان و طبیعت کشانده شد. نیاز به تعامل با محیطی داشتم که ریتمی از تکرار و تدوام را بازنمایی کند. می خواستم از زوایایی دیگر، به نوعی از دید مخاطب، اثر را و در حقیقت طبیعت را تماشا کنم . چیدمان آینهها در کویر در مجموعه احضار ۲۰۱۲) و نارسیس(۲۰۱۲) اولین آشنایی تن به تن من با طبیعت بود. حضور در کویرِ ناب و عریان، جایی که جز من، آسمان و خاک چیزی نبود بستری شد برای هم آغوشی من و طبیعت. از این پس دیگر من در مقامِ سوژه نبودم و طبیعت ابژهای که باز بیافرینم. درگیر گفتگویی بیکلام با طبیعت شدم؛ دیالوگ با حضور قدرتمندی که مرا نظاره میکرد. شیفتهی آسمانی شدم که بالای سرم بود؛ آسمان را به زمین آوردم و از نزدیک به تماشای آن نشستم. چیدمانهایم در طبیعت گاهی بدون تماشاگر است و مستند سازی اثر را به شخصه با دوربین عکاسیام انجام می دهم و در فضای مجازی به اشتراک میگذارم. در پروژههای اخیرم در تکاپوی تغییر چهرهی طبیعت هستم آینه، آب، فلز، سنگ و هر عنصری که قابلیت انعکاس را به من بدهد برایم جذاب است. آینه اما، با افزایش نور بازتابی بس شفافتر می دهد. گویی تلفیقی ست از دو عنصر حیاتی:نور و آب گاه کنار هم گاه در مقابل یکدیگر.
در سال ۲۰۱۴ با دریافت بورسیه فابریکا به مدت یکسال در مرکز هنری بنتون فعالیت داشتم و چیدمان بهشت روی زمین را در ساختمان این مرکز اجرا کردم.