دوربینتو خیلی آروم و بدون جلب توجه میذاری رو پات. قبل از فشار دکمه شاتر خدا خدا میکنی که AF Assist تو این لحظه روشن نشه و اون وقت دکمه شاتر رو فشار میدی... وای که چه لذتی داره عکاسی بی موهاوا یا همون ثبت دزدکی. من عاشق دزدکی عکس گرفتنم. حس آدما تو اینجور ثبتها همون حسیه که هر روز میبینیمشون و از کنارشون به سادگی رد میشیم. رئالیسم بی حد این عکسها تنه ای به سو رئالیسم میزنه صد حیف که این کارو فقط خارج از ایران میشه انجام داد چون اگه کسی هم بفهمه پاسخ کارتو با یه لبخند میده اما اینجا... خانم درویشیان ثبتتون بی شک یکی از بهترینهاست.
حس این عکس را واثعا دوست دارم. تضاد خوبی در این ثبت هست. کهولت در مقابل جوانی. کنتراست در نور و تیرگی ها و روشنی ها ... کنتراست در احساسی که القا می کند ... این کنتراست را دوست دارم. مثل همیشه زیبا...
سلام حس خوبی داره اما نه نظر من خیلی هم عمیق نیست چون من با دیدن این عکس نوعب بی محلی و بی توجی را بیشتر میبینم که از تنهایی مرد میاد انگار که اصلا متوجه نیست دورش چی میگذره و داره به نوعی خودشو سرگرم کاری تکراری میکنه از روی اجبار. همین.من این حس رو از عکس گرفتم
همه ی دوستان از حسی که عکستان منتقل کرده صحبت کردند.ولی من متاسفانه یا خوشبختانه جز از خنده ی دخترهای سمت چپ حس دیگری نگرفتم. قدرت شما در ثبت تین لحظه فقط وابسته به نگاهی هست که شما توی اون لحظه داشتید شاید خود راجو رایی از کنار این سوژه به سادگی می گذشت.اما شما نگذشتید و من بهتون تبریک می گم که جز معدود عکاسهایی هستید که این نگاه رو درشون دیدم. دستی که روی سر مرد به میله گرفته شده جز زیبایی های عکس محسوب میشه.ولی بزرگترین اشکالی که شما داشتید انتخاب سیاه سفید برای این عکس هست به نظر خودتون چقدر می تونستید روی رنگ مانور بدید.برای اینکه از یک عکس رنگ اون رو بگیریم باید دلیل داشته باشیم.مثل اینکه از یه مادر بچه اش رو بگیرن
من بیشتر از اینکه عکاس سیاه و سفید باشم عکاس رنگی ام. اما رنگ برای من بار مفاهیم دیگه رو به دوش میکشه. مفاهیمی که تو این تصویر نخواستم بهشون تکیه کنم. تو این تصویر من تاکیدم به یکپارچگی حضور بود چه برای افسرده ها چه سرشادها و همین طور سایه ترسناک زمان که این همیشه تو عکسام به شکل سیاه و سفید ارایه میشه.
یک طرف دنیایی بی تکلف سرشار از سادی کودکانه و طرفی دیگر ئنیایی متضا مشغله های روزانه ، اخبار ناگوار صورت های درهم و چروکیده ای که سالهای سال است خنده از صورتشان محو شده ... با اینکه واضح حرف خودش رو می زنه عکس/ اما عمیقه
آفرین.. شدت صورت سنگین و گرفته این مرد در کنار صورت بچه های شاد چپ کادر، بالانس عجیبی به کادر داده.. کنتراست هم به قدرت عکستون اضافه کرده.. فقط میتونم بگم خیلی خوب کار کردین..
spectrum احساس میکنم در عکس مقابل حضور پررنگی دارد/همان چیز ترسناکی که به عکس های قدرتمند افزوده میشود. غیاب رنگ عملی شایسته به شمار میرود چرا که بارت هم اشاره دارد:انرژی موجود در عکس باید ساطع از المان ها باشد نه رنگ ها بعلاوه رنگ تئاوبل محدودی را به دنبال دارد و مانند شخصی میماند که روبرویمان ایستاده و سخن میگوید اما سیاه و سفید رهاست مانند شخصی که با ایما و اشاره مفهوم را میرساند و ما متوجه منظورش میشویم اما نه تنها یک منظور بلکه میتواند نامحدود باشد برداشتمان از اشاره ها.
دیرتر پیر میشی...
دیرتر میمیری،
یا علی مدد
سلام
دیرتر میمیری...
یا علی مدد
سلام