احسان قنبریفرد
موضوع : کوچه
3%
امتیاز
۱۳۹۰/۱۲/۰۷
بازدید : 29 نظرات : 30
https://1pix.ir/i/aa1h
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
خستگی
رفتن
اما این خستگی هم نمیتواند جلوی رفتنش را بگیرد
رفتن روایتی همیشگی ست
من محاز به توجیه یا نشانه شناسی عکس خودم نیستم. نگاه هر مخاطب برایم ارزنده، مقبول و بسیار مورد احترام است. این تئاویل تنها بر مبنای نشانهها و معانی محتمل قابل انتساب به آنها شکل گرفته اند.
در مورد این عکس کلی مطلب میتوان نوشت
1- پاهای سوژه که در واقع شروعی برای زندگی او بوده دیگر استوار نبوده ( قطع شدن پاها در عکس )و بر عصایش تکیه داده و در نهایت سر پیرمرد باز هم در سیاهی قرار داده شده
2- در تنگنای زندگی قرار گرفته و به اجبار باید به سمت تاریکی برود بدون اینکه راهی باشد برای فرار از این تنگنا
3- دیوارهای کوچه سوژه را هدایت میکنن به پایانی که آخرش معلوم نیست ...
و این است زندگی ...
تئاویلتان از تنگنا و راه ناگزیر و هدایتگری سوژه به انتهایی نامعلوم بسیار زیبا و قابل احترام است. پاینده باشید دوست من.
؟؟
تاری کا
در برخورد با نظرات دوستانی که مدت قابل اشارهای را در دنیای هنر صرف کردهاند انتظار میرود تعریف بهتر و صحیحتری از عکاسی و هنرهای تجسمی داشته باشند. از این عکس بگذریم که مسلما تجربهای شاگردانه است و از شرایطی که در فضاهای مختلف داشته است و از تعاریف اساتیدی که نظران برایم قابل احترام است نیز میگذریم.
تعریفتان از عکس و موضوعاتی که میتوانند دستمایه عکاسی و سایر هنرهای تجسمی قرار بگیرند از آنچه در دنیای هنر میگذرد بسیار دور است. نمیتوانید موضوعی را بیابید که پتانسیل دستمایه قرار گرفتن نداشته باشد. تنها نوع نگاه، نگرش تازه و معنا افرینی است که میتواند به موضوع قابلیت عکس شدن ببخشد. نگاهی به تاریخ عکاسی و هنرهای تجسمی دنیایی از آثار را در پیش روی شما قرار میدهد که دستمایه آفرینش آنها ساده ترین موضوعات و روزمره ترین آنها است.
اما جدا از موضوع، خوانش عکس هنری متفاوت است که ریشه در نشانه شناسی و هرمنوتیک مدرن دارد. عکاس، در مقام عکاس، موضوع خود را ارائه میکند و مسئول عدم آگاهی جمع مخاطبانی که از هنر خوانش عکس بیبهرهاند نیست.. همانطور که توان رد نظرات مختلف مخاطبانی که از دریچه ذهن خود به عکس مینگرند را نیز ندارد. یک موضوع روزمره، ساده خوانده میشود.. جدا از این بحث که این فضا، مبتنی بر محوریت موضوع است. هر مخاطب میتواند بر مبنای دانش، خواستهها و حتی شخصیترین سلیقههای خود، نسبت به عکس واکنش نشان دهد. اصل اول هنر، درونیات متفاوت و بیانیههای فردی است که منجر به واکنشهای متفاوت خواهد شد. عکاس، اثر خود را ارائه میکند.. دستهای از مخاطبان موافق آن اثرند، معنا را درک میکنندو آنرا منطبق بر درونیات خود مییابند و دستهای با آن مخالفند. قرار نیست تمام مخاطبان با یک اثر موافق باشند دوست من.
اما بیشک سخن شما در مورد پتانسیل موضوعات روزمره برای دستمایه قرار گرفتن اشتباه و ناشی از عدم آگاهی شما است.
پاینده باشید.