امین خسروشاهی موضوع : زندگی

4% امتیاز

۱۳۸۹/۱۱/۱۰

بازدید : 64 نظرات : 47

دسته بندی :

طعم خوب مادرم

بیمارستان کودکان سرطانی شیخ - مشهد " ساعتی قبل از عمل جراحی کودک،شاید مادر با قرار دادن انگشتش در دهان فرزندش می خواست تا طعم خوب مادری را به ا

لطفا لاگین کنید

رضا وهمی ۱۳۸۹/۱۱/۱۰ ۱۶:۲۲:۴۱

پاسخ

نگرانی را در سردی و رنگ پریدگی دستان مادر میبینم

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۰ ۱۶:۲۲:۴۱

درود بر تو رفیق مهربان

محمد رضا گودرزی ۱۳۸۹/۱۱/۱۰ ۲۳:۱۵:۰۷

پاسخ

بواقع نمی دانم چه بنویسم نوشتن احساس کاری عبث است یک شات که بشدت زندگی در آن دارد موج می زند

زهرا درویشیان ۱۳۸۹/۱۱/۱۱ ۰۴:۲۶:۰۹

پاسخ

عکس نفس گیریه عکس نفس گیریه عکس نفس گیریه عکس نفس گیریه

حسين توكلي ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۱۳:۵۱:۲۱

پاسخ

مردن امر ساده ایست واز زنگی کردن بسیار آسانتراست تمام خفقان مرگ در مقابل یک شک در مقابل یک عشق هیچ است. لذت بردم محشره

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۱۳:۵۱:۲۱

کاملا با شما موافقم

محسن رشیدی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۱۴:۰۹:۴۲

پاسخ

عکستان به شدت دهنم را درگیر کرده

حسام الدین جدی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۱۹:۴۷:۱۵

پاسخ

سلام.. ابتدا که عکس را دیدم.. حس یه مادر نسبت به فرزند رو از عکس گرفتم عنوان را که خوندم... سر شوق امده و احسنت گفتم... اما سرنوشت تلخ را که خواندم....حس عجیب و غیر قابل وصفی در من ایجاد شد ... عکس خود گویاست... اما متن و عنوان... شالوده ای از تفکرات را ... جمع بندی و متمرکز میکند ممنونم از عکس بسیار پر حرف

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۱۹:۴۷:۱۵

سپاس برای توجه خوبت

علیرضا میرزایی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۲۰:۰۶:۵۶

پاسخ

ارجاع به عکسی از جیمز نچوی در world press photo 2006 رئالیسم مفرط عکس قابل ستایش است

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۲ ۲۰:۰۶:۵۶

اقا جیمز نچوی خیلی خیلی دوره - این جور ادم ها واسه من یک رویا است.اما خوشحال می شم اگه لینکی دارید در اختیارم بگذارید.ممنون

Massoud Hassany Rokh ۱۳۸۹/۱۱/۱۳ ۰۱:۰۵:۴۰

پاسخ

عالیه و نفس گیر کاش ...

امیرحسین حدادیان ۱۳۸۹/۱۱/۱۴ ۱۲:۲۰:۲۰

پاسخ

حقا انتقال روح زندگی از مادر کامل ملموس است

امین سعیدی ۱۳۸۹/۱۱/۱۵ ۱۲:۴۲:۴۰

پاسخ

اولا ببخشید دوما نظر من این است که این عکس پدر و فرزند است اگر اشتباه می کنم راهنمایی کنید

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۵ ۱۲:۴۲:۴۰

اولا مگه کار بدی کردید که باید ببخشم؟ دوما همان مادر و فرزند درست است - کودک به دلیل بیماری بیش از حد نحیف است و دست مادر به واسطه " احتمالا کار بیرون از خانه" بیش از حد زمخت.

محمد صداقت ۱۳۸۹/۱۱/۱۵ ۲۲:۳۹:۲۷

پاسخ

نفسی که تنگ شد و اشکی که حلقه زد

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۵ ۲۲:۳۹:۲۷

همه این ها یعنی زندگی جاریست

حامد منوچهری ۱۳۸۹/۱۱/۱۶ ۱۸:۰۰:۵۸

پاسخ

قلبم به هق هق افتاد و چشمم به خون چه تاثیر گذاره ، خصوصا با این توضیحی که دادید.

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۶ ۱۸:۰۰:۵۸

از توجهت سپاسگزارم

محسن اسماعیل زاده ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۰۱:۲۰:۳۸

پاسخ

بی نظیر ه و به شدت تاثیر گذار

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۰۱:۲۰:۳۸

ممنونم

معصومه سادات موسوی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۰۲:۵۲:۵۶

پاسخ

حرف های این عکس: حرفهای که در چشمهای گرد شده و خیره ی کودک و دست مهربان ولی خسته ی مادر اینها رو به نظرم یک مادر بهتر میتونه بشنوه! ... منو که حسابی درگیر کرد...

آرش کریمی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۰۹:۰۹:۴۴

پاسخ

نفسم رو بند آورد ....

اسماعیل باقریان ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۷:۴۳:۱۰

پاسخ

عکس منحصر بفرد و تکان دهنده ایست

محمد زائرنیا ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۲۰:۴۶:۲۱

پاسخ

سلام امین جان قشنگ ترین تعریفات را دیگر دوستان گفتند به تقلید از آنان میگویم : ... عکس خود گویاست...

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۲۰:۴۶:۲۱

شما استادی حاجاقا :)

سعید عامری ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۱۱:۱۷:۲۷

پاسخ

یاد روزهای 02..... نگاه همیشه مستندت جای تقدیر دارد در این کادر نگاه {های انگلی} است که کودک را به افول و تحقیر نسپرده است. و این نکته جالبی است که در کنار همه آنچه که دوستان گفتند قابل ستایش است.

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۱۱:۱۷:۲۷

درود به شرفت سرباز - رفیق کجایی ؟ چه می کنی؟هنوز فیلمی که از دوران خدمتمونو گرفتی رو دارم.جالبه

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۲۵ ۱۸:۵۹:۱۳

پاسخ

هر بار که عکس را باز کردم نتوانستم چیزی بنویسم انگشتان مشت شده وسرخ کودک در مقابل دستان رنگ و رو رفته مادر ... انگار مادر می داند دیگر فرزندش را نخواهد دید ... بسیار تکان دهنده است بسیار

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۱/۲۵ ۱۸:۵۹:۱۳

سپاس گذارم از توجه و نگاه خوبتان

آرش نصیـری ۱۳۸۹/۱۲/۱۸ ۱۲:۵۱:۰۸

پاسخ

واقعا با دیدن عکس نمیتوان چیزی گفت. فقط میتوانم بگویم زاویه ثبت بسیار نو . ایده آل . و خلاقانه است عالیست

امین خسروشاهی ۱۳۸۹/۱۲/۱۸ ۱۲:۵۱:۰۸

ممنونم جناب نصیری.نظر لطفتونه

معین پوربهشتی ۱۳۹۰/۰۱/۰۷ ۱۱:۵۶:۲۷

پاسخ

سلام. شاید این انگشت حکم پستانکی برای آرامش کودک باشد یا راهی بای ارتباط با او. به هر حال این آخرین باری که کودک با جویدن انگشت مادرش به آن جواب داد! متاثرم کردی.

سید محمد شمسی ۱۳۹۰/۰۲/۲۲ ۱۵:۵۲:۳۰

پاسخ

سلام اقای خسروشاهی کاری ست که به شدت احساس ادمی را درگیر خود می کند بودن در چنین فضایی قدرت می خواهد می خواستم بگویم " دلتان شاد " اما سوالی در ذهنم شکل گرفت و ان اینکه با دیدن و بودن در چنین اتمسفری ایا می توان هنوز شاد ماند.......

محمدحسین ملک زاده ۱۳۹۰/۰۶/۲۴ ۰۹:۱۸:۳۲

پاسخ

ترکیب بندی بی نظیره

حسین اسماعیلی ۱۳۹۰/۱۰/۱۸ ۱۸:۱۱:۵۴

پاسخ

عمیقا متاثرشدم، اوج تلخی را با هنرمندی نشان داده اید.

حسین اسماعیلی ۱۳۹۰/۱۰/۱۸ ۱۸:۱۳:۲۵

پاسخ

اشک حسرت دریغ آه...

حسین رحیم زاده ۱۳۹۰/۱۱/۰۷ ۲۱:۰۳:۳۰

پاسخ

مهر مادری کاملا در عکس پیداست که زندگی را برای کودک دوام می بخشد.

رحیمه ابوالحسنی ۱۳۹۱/۰۵/۲۷ ۱۶:۰۸:۰۲

پاسخ

و این زندگی مدیون وجود مادره که نقش یه ^92^^34^فیلتر^92^^34^ رو به عهده گرفته که تلخی رو جذب خودش و شیرینی رو به فرزندش هدیه می کنه.. تبریک می گم این ثبت عالیه..

سید آرمان نبی پور ۱۳۹۱/۰۷/۰۲ ۰۶:۴۵:۵۱

پاسخ

با دیدن این فوق مستند اشک در چشمانم حلقه زد...
دقایقی در شوک بودم...
جادوی انتقال روح زندگی از دستان کارگری اما مهربان مادر به نوزاد ضعیف!
بیرحمی و خشونت محیط با آن آنژیوکت زمخت!
سفیدی پاک آغوش مادر در برابر سیاهی نامرد اطراف!
پاهای خسته ی مادر که تنها گاهواره ی امید کودک است.
گرمای نگاه پر از عشق مادر به خوبی حس میشود...
نگاه ملتمسانه نوزاد که تنها امیدم تویی مادر...

واقعا عکس تکان دهنده ای است.