شادی آفرین آرش موضوع : تنهایی

4% امتیاز

۱۳۸۹/۱۱/۱۷

بازدید : 30 نظرات : 28

دسته بندی :

suffocation

لطفا لاگین کنید

علیرضا میرزایی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۳:۲۶:۲۵

پاسخ

عکس بینظیریست عروسک میان قاب پنجره نمادی است از کودک درون از یاد رفته گویی پنجره نیست این قاب نقش میله های زندان را بازی میکند و این که روایتیست که مولف این تراژدی را روایت میکند تنهایی زن معاصر رنگ و رفتگی و تون مونوکروم قدمت این درد را بیشتر تاکید میکند قدمتی به طول تاریخ تراژدی زن معاصر

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۳:۲۶:۲۵

سپاس از شما جناب میرزایی ی عزیز که از شما همچنان می آموزم

علیرضا میرزایی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۴:۵۰:۱۰

پاسخ

بینظیر است

نیما مقیمی ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۸:۲۹:۰۸

پاسخ

عروسک را از آن بالا پشت قاب انداختند تا چشمانش به تنهایی برای همیشه باز بماند اثر زیبایی است و هم خوانی با نوضوع مناسب است

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۱۸:۲۹:۰۸

ممنونم از شما

صمد قربانزاده ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۲۲:۵۲:۳۹

پاسخ

برش تصویرتونو از طرفد بالای کادر بسیار دوست دارم چون چون بسیار هوشمندانست ..مرسی از بابت این عکس زیبا

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۲۲:۵۲:۳۹

مرسی از حضور ارزشمند شما

صمد قربانزاده ۱۳۸۹/۱۱/۱۷ ۲۲:۵۴:۴۰

پاسخ

برش تصویرتونو از طرفه بالای کادر رو بسیار دوست دارم چون هوشمندانه ودر کمک به مفهوم کار است ..مرسی از بابت این عکس زیبا

زهرا درویشیان ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۴:۲۰:۱۸

پاسخ

yade ie animation oftadam ke zane hei kar mikardo kar mikard, shohare hei dad mizado dad mizad, bachehe hei negh mizado negh mizad. baad ieho zane ke kar mikard ye parande did poshte panjere, suratesh shod shabihe aroosake to, panjere ro baz kardo labe panjere istad. marde hei dad zad bachehe zer zer, parande parvaz kard, zane donbalesh parid......... fazasaie axet khieli khube, edit zibataresh karde

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۴:۲۰:۱۸

ممنونم از تصویرسازی ی به جایی که ارائه کردی لذت بردم از نگاشته ات

امیر عنایتی ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۷:۵۱:۱۴

پاسخ

سلام خانوم آرش کارهای کارگردانی شده تان هم بمانند دیگر عکسهایتان عالیست . چه فضای غمناکی . تنهائی را میشود به خوبی حس نمود و شاید هم اسارت ....... ممنون ..

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۷:۵۱:۱۴

ممنونم از حضور و لطفتان

محمد رضا گودرزی ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۸:۰۲:۳۹

پاسخ

یک جور حس تمنا و در کنارش غمناکی خاص که از ویژگی ها بیشتر عکسهای سرکار عالی است... ته رنگ عکس را بشدت می پسندم

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۸:۰۲:۳۹

حضورتان را سپاس

اسماعیل باقریان ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۹:۰۸:۳۰

پاسخ

اسارتی دردناک در حد و مرزهای تعیین شده... اجرای خوب، حس قوی و عنوانی مناسب

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۰۹:۰۸:۳۰

ممنونم

احسان حیدری ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۱۷:۳۶:۱۹

پاسخ

عکس زیباییست.اما اگراحساسات درچهره ی انسان واقعی(نه عروسک) تجلی کنند،موثرترخواهند بود. البته این نظرشخصی من است.

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۱۷:۳۶:۱۹

نظر شخصی ی شما قابل احترام و تفکر ممنونم

احسان حیدری ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۱۷:۳۶:۵۱

پاسخ

روح اله ایزدشناس ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۲۱:۱۲:۲۴

پاسخ

سلام قاب مثل جاهی بن بست میمونه که عروسک تنها درش گرفتاره خیلی زیبا وهوشمندانه

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۸ ۲۱:۱۲:۲۴

چاهی بن بست تعبیر خوبی بود جناب ایزد شناس

سید مهدی امیری ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۱۰:۵۵:۲۹

پاسخ

عکس حرف برای گفتن زیاد داره فقط میتونم بگم عالی

شادی آفرین آرش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۱۰:۵۵:۲۹

ممنونم از لطفت ...

علیرضا رویایی ۱۳۹۰/۰۶/۰۴ ۰۷:۲۰:۴۶

پاسخ

کودکی هایم را
تا طلوع شب نورافکن چشمان سیاه
تا حضور اولین حرف نگاه
آخرین جمله ی آه
پشت قاب قفس شیشه ای خسته ز ماه
می گذارم،می نشینم چشم به راه...

جواد شیدا ۱۳۹۰/۱۱/۰۵ ۱۴:۱۸:۵۱

پاسخ

همه آب نبات های

نیم خورده ام را...

عروسک موبلوند

یک چشمم را...

ماشین های لاکی

بی چرخم را...

تیله های رنگی

شیشه کرمهای شب تابم را...

کفش های گلی

لنگه به لنگه ام را...

اشک ها

و لبخندهایم را...

تمام کودکی هایم را...

پشت ویترین گذاشتم

شاید رهگذری آمد...

وهمه کودکی هایم را

یکجا خرید...

موسا محتشمی راد ۱۳۹۴/۰۹/۲۱ ۱۳:۴۹:۰۰

پاسخ

این یک یادآوری ست
...