نیکروز بهادرمنش موضوع : تنهایی

4% امتیاز

۱۳۸۹/۱۱/۱۸

بازدید : 10 نظرات : 19

دسته بندی :

بدون عنوان

لطفا لاگین کنید

زهرا درویشیان ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۲:۲۱:۱۹

پاسخ

نگاهی ساده که فریادش تا اعماق می برد

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۲:۲۱:۱۹

ممنون که مرا امیدوار کردید ... یک پیغام خصوصی به شما داده ام،بی صبرانه منتظر پاسخ هستم.

احسان قنبری‌فرد ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۸:۱۵:۲۱

پاسخ

ایده برداشت با بکار گیری عنصری نامتعارف در نقش انسان قابل توجه و تامل است. عکاس نهایت تلاش خود را در انتخاب بهترین ترکیب ممکن به کار بسته است. قرار دادن خط افقی پرکانتراست بر روی خط یک سوم و اشغال دونقطه از بخش بندی طلایی توسط قیچی گواهی بر این امر است. نورپردازی و بافت به چندان یکسان بک گراند اما عاملی است که موجب ایجاد لکه هایی با نور مختلف بر بک گراند شده است و استفاده گسترده از گرین و اندک کاهش کلاریتی نیز در رها کردن عکس از این آسیب موفق نبوده است. فرم قرار گیری قیچی در نهایت باز شدگی و بی استفادگی تداعی گر انزوا و افسردگی است...

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۸:۱۵:۲۱

ممنون

احسان قنبری‌فرد ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۸:۱۵:۲۳

پاسخ

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۸:۱۵:۲۳

ممنون ... از اینکه نقد شمارا پای عکسم می بینیم بسیار خوشحالم

پریسا شادمان ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۱۶:۱۰

پاسخ

نگاهی عکاسانه و هنرمندانه به زندگی... ادیت می توانست بهتر باشد اما انتخاب سو‍ژه عالیست.

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۱۶:۱۰

منمون از پیشنهادتون... امیدوارم بتونم استفاده کنم.

سعید عامری ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۲۰:۱۲

پاسخ

انگار همین آدم دوپاست که در خلوت خود رو به دیوار گوشه نشین شده است. دنیایت را بسته ای اما همین قیچی قدیمی و همان پس زمینه ی خاطراتی که سال ها با آن زندگی کردیم چه ها که در ذهن آدم نمی کند.سپاس بر این نگاه پر از فریاد و ...

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۲۰:۱۲

خوانش شما از عکس من برایم بسیار زیبا بود.

محمد رضا گودرزی ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۴۶:۰۲

پاسخ

دارم فکر می کنم جاذبه عکس شما از چیست سادگی گفتار ، غیرمترقبه بودن ، ابهام و ... دارم روی قیچی فکر می کنم که چرا باز مونده و چرا آویزان روی یک جا رختی (مکانی که قطعا متعلق به آن نیست؟) دوره اش گذشته قطعا ، زوار در رفته است... اما خود قیچی مهم نیست ... مهم اون کسی که الان گوشه اون دیوار تنها و بی کس داره بهش نگاه می کنه... داره بهش فکر می کنه که چه روزایی با هم داشتند رشته ای که دیگه برای همیشه قطع شده ... برای همیشه باید تنها بمونه

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۰۹:۴۶:۰۲

ممنون از نوشته ی پر احساستان

علیرضا میرزایی ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۱۰:۵۰:۳۸

پاسخ

بینظیر است اینکه مفهوم تنهایی را فقط در انسان محدود نکرده ای و گوشه ای از خلوت اشیاء را به تصویر کشیده ای

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۱۰:۵۰:۳۸

ممنون .... امید وارم بتوانم بیشتر ازشمایاد بگیریم. راستی،برای شما پیغام خصوصی داده ام،بی صبرانه منتظر جوابتان هستم.

صمد قربانزاده ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۱۸:۳۶:۰۳

پاسخ

چه عکس خوبیه...واقعآ لذت بردم..

علی‌اکبر قزوینی ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۲۰:۴۳:۱۲

پاسخ

عکس در نوع خودش قابل تامل است و حتی کیفیت پایینش یا نوع ادیتی که برای این منظور انجام شده، با سوژه و کلیت عکس در ارتباط است. اما من به‌شخصه در نگاه اول هیچ چیزی در رابطه با "تنهایی" در این عکس نمی‌بینم. بیشتر یک جور حس نوستالژیک و گذر دوره‌ای از یاد رفته را تداعی می‌کند. یا از گذر زمان جا ماندن... "تنهایی" در لایه‌ها یا تفسیرهای عمیق‌تر این عکس به چشم می‌آید. در کل، کار متفاوتی است.

نیکروز بهادرمنش ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ ۲۰:۴۳:۱۲

ممنون از انکه وقت گذاشتید

سهیل زندآذر ۱۳۸۹/۱۱/۲۰ ۰۰:۰۸:۲۶

پاسخ

بسیار زیبا با ترکیب و مفهومی زیبا.

اعظم محمدی ۱۳۹۱/۰۵/۰۵ ۱۱:۲۵:۳۸

پاسخ

فوق العاده است .حضور در عین سادگی.احساس میکنم قیچی که از نظر بنده نشانی از یک قاتل است در حال اعدام شدن است.