محمد رضا گودرزی
پاسخ
دوست عزیز این سپید و سیاه و آن نگاه نادیدنی (و شاید هم حسرت بار) بسوی آن قایق خالی همه برایم ارزشمند هستند... اگر ردیف این صندلی های خالی نبود عکست یک ثبت معمولی می گشت
پریسا شادمان
پاسخ
بسیار زیبا و تاثیر گذار. عمق تنهایی را به تصویر کشیده اید. عکستان پر است از سکوت و سکوت و سکوت و تنهایی... لذت بردم
سعید عامری
پاسخ
دنیای فراخی است که تکه تکه هایمان را با خود هضم می کند و می بلعد... این تنها پاکی سفید مروج درد های زنی است که رو به آسمان آفتابی ؟ رنگ خواهد گرفت...؟
حمید دشتگل زاده
پاسخ
ترکیب بندی مناسب وکادر بندی بسیار به جا انتخاب شده و نگاه سوزه وسیر خط میز وصندای عمق را بیشتر نشان داده و رنگ خاکستری ملایم در پس زمینه ارامش خاصی به سوژه داده انگار در تنهایی انتظار می کشد.
حامد منوچهری
پاسخ
خیلی انسانی و زیباست. به نظرم نکته اصلی که این عکس رو متمایز می کنه، وجود المانهای متفاوتی هستش که هر کدوم به نوعی تنها هستند. چه این زن که رو به مِهی نگاه می کنه که انگار قرار نیست کسی از سمت دیگه این مه چراغی روشن کنه، چه اون صندلی ها یی که با این خشونت به زمین چسبیند و در قهر مطلق با هم به سر می برند و چه اون قایق تنها که امیدی به سفر نداره. از طرف دیگه ارتباط زن-قایق و زن- صندلی هم جای بحث داره.
مهرداد تاج الدینی
پاسخ
میز و صندلی های سنگی نشانگر جهان مدرنیته امروزی. زن تنها بیانگر تنهایی و بی کسی او در دنیای امروزه که غرق در منیت ها ، غرور ، غفلت ، بی خبری ، خشم ، نادانی و ... است. قایق به گل نشسته و افق مه آلود بیانگر آینده ای مبهم است برای انسان امروزی. تم سیاه و سفید بسیار کمک کرده به مفهوم تنهایی و بی کسی. عکسی است بسیار عالی و تنها اشکالی که می توان به عکس گرفت ، وجود اشیاء مزاحم است بر روی زمین!! ممنون و همیشه موفق باشید.
شادی آفرین آرش
پاسخ
همه چیز خوبست جز عناصر و المانهای زائ روی زمین مرسی
فلورا وفایی
پاسخ
انتهای تنهایی...
بی کس...